…แดดดี๊เล่าว่า วันหนึ่งขณะเปิดหนังสือนิตยสารดูครัวตัวอย่าง แต่สายตาดันไปปิ๊งๆกับเจ้าแมวพรีเซนเตอร์ ซึ่งเป็นแมวพันธุ์เมนคูน
…แค่เห็นในรูปแดดดี๊ก็หลงรักซะแล้ว เลยตัดสินใจไปที่ฟาร์ม เจอเจ้าเซบาสเตียนน้อยนอนนิ่งอยู่ในตะกร้า

…เซบาสเตียนเป็นแมวถูกคัดทิ้ง เพราะหูแหว่งตั้งแต่เล็กๆ สงสัยว่าจะโดนแทะมา แดดดี๊เลยหอบหิ้วเจ้าเซบาสเตียนตัวน้อย กลับบ้านมาในราคาพิเศษ

แดดดี๊เป็นคนรักแมวมาก เพราะฉะนั้นถึงเซบาสเตียนจะหูแหว่งไปหน่อย แต่แดดดี๊ก็รักได้สนิทใจ เพราะเซบาสเตียนน่ารักเหลือเกิน…

…มี๊จำได้ว่า วันแรกที่มี๊ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านนี้ เซบาสเตียนเป็นตัวเดียวที่ออกอาการหวงก้างแดดดี๊เอามากๆ อารมณ์เหมือนโดนแย่งแฟนเลยล่ะ
…เราทั้งสอง จึงกลายเป็นไม้เบื่อไม้เมาตลอดมา โดยมีแดดดี๊เป็นคนกลาง คอยไกล่เกลี่ยให้เราดีกันเป็นประจำ

…ถึงกระนั้น เราก็ไม่เคยแสดงความรักต่อกันแบบแม่ๆลูกๆเลยซักครั้ง อาจจะเพราะเซบาสเตียนเป็นแมวผู้ชาย ตัวโต ชอบเล่นแรงๆ มี๊ก็ไม่คิดว่าเค้าต้องการ การเอาใจใส่มากมายเท่าไหร่นัก

…มี๊จะเป็นคนให้อาหารเด็กๆทุกเช้า-เย็น รวมถึงอาหารว่างระหว่างมื้อและก่อนนอน เป็นหน้าที่ของมี๊หมด
และเซบาสเตียน เจ้าแมวฉลาดปราดเปรื่องตัวนี้ก็รู้ดีว่า จะต้องส่งเสียงดังลั่นบ้าน เวลา 8 โมงครึ่งของทุกเช้า เซบาสเตียนจะเป็นหัวหน้าทีมคอยร้องเรียกมี๊ ว่าได้เวลาอาหารแล้วนะ ถ้าไม่ลุก พวกเราจะพังประตูเข้าไปนะ
….มี๊หมดความอดทน ต้องลากสังขารอวบๆ ผมเผ้ารุงรัง หน้าตายับย่นมาแงะกระป๋องอาหารแมวทุกเช้า
ทุก 6 โมงเย็นก็เช่นกันค่ะ เซบาสเตียนจะออกไปนั่งหน้าบ้านแล้วส่งเสียงดัง ให้มี๊ได้อายชาวบ้าน ว่าไม่ทำหน้าที่มี๊ที่ดีให้ลูกๆได้ชื่นใจเลย
*************************
…เซบาสเตียนเป็นแมวโตที่กินเก่งมาก ชอบกินชีส โยเกิร์ต พิซซ่า และแทะกระดูกขาแกะเป็นชีวิตจิตใจ

…เวลาแดดดี๊กับมี๊รับประทานอาหารเย็นกัน เซบาสเตียนมักจะมานั่งทำตาแป๋วอยู่ข้างๆ บางครั้งก็แอบโนที่เล็กน้อย ด้วยการเอาขาหน้าตะปบช้อนจะแย่งอาหารที่เรากินกัน ร้ายมากๆ
…เวลาได้ของกิน เซบาสเตียนก็จะเลือกชิ้นที่ใหญ่ที่สุด คาบแล้ววิ่งไปแอบกินตัวเดียว เฉยเลย -*-
…เมื่อไม่กี่วันก่อน มี๊ฉีกไก่อบที่ซื้อมาเป็นชิ้นเล็กๆ กะว่าจะทำไก่หยองไว้กินกับข้าว
…มีหรือ ที่มี๊จะลืมลูกๆของตัวเอง มี๊แบ่งไก่ไว้ให้เด็กๆ และเช่นเคย เซบาสเตียนหยิบชิ้นใหญ่สุดแล้ววิ่งหนีไปแอบกินเงียบๆ

…ซักพัก มี๊ก็ได้ยินเสียงเซบาสเตียนไอ ยังแอบคิดอยู่ในใจเลยว่า เอาจนได้นะเจ้าจอมตะกละ สงสัยรีบกินล่ะสิถึงได้สำลัก
…แต่เซบาสเตียนก็ไออยู่พักหนึ่ง จนมี๊เอะใจเดินเข้าไปดู เห็นเซบาสเตียนน้ำลายฟูมปาก ตาเหลือก
มี๊ตกใจมาก ยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่นาน แล้ววิ่งเข้าไปลูบหลังลูบไหล่ ให้เซบาสเตียนอาจียนออกมา
…จำได้รางๆว่า เคยดูในทีวี หากมีสิ่งแปลกปลอมติดอยู่ในหลอดลมเด็กให้จับพาดบ่าแล้วเขย่าๆ มี๊พยายามแล้ว เซบาสเตียนเหมือนจะดีขึ้น แต่ซักพักก็เริ่มหายใจขัด แล้วล้มตัวลงนอน สายตาเซบาสเตียนตอนนั้นทำมี๊ใจสั่น มี๊กลัวมาก ว่าจะเสียเซบาสเตียนไป

….มี๊โทรหาแดดดี๊ให้กลับบ้านเดี๋ยวนี้ มี๊ร้องไห้โฮ กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว ปากก็พล่ามบอกแต่ว่ามี๊ขอโทษนะลูก มี๊รักเซบาสเตียนมากๆ ไม่เคยเกลียด ไม่เคยคิดรังแกลูกเลย ทั้งร้อง ทั้งกอด ทั้งหอม แล้วพล่ามอยู่อย่างนั้น
…แดดดี๊คงจะร้อนใจมาก ถึงบ้านภายในเวลา 5 นาที รีบจับเซบาสเตียนยัดใส่กรง แล้วไปโรงพยาบาลสัตว์ทันที
…หมอบอกว่าจะต้องส่องกล้องดูว่ามีอะไรติดอยู่ตรงไหน เพราะอ้าปากดูแล้ว ไม่สามารถมองเห็นได้

…นั่นก็หมายความว่าเราต้องทิ้งเซบาสเตียนไว้ที่โรงพยาบาล เมื่อรักษาเรียบร้อยแล้ว ก็จะส่งตัวกลับมาให้ที่คลินิกใกล้บ้าน เค้าจะโทรมาบอกเวลาให้ไปรับลูกกลับ
…สามชั่วโมงที่กลับมารอที่บ้าน มี๊ใจคอไม่ดีเลย กลัวไปสารพัด จนกระทั่งหมอโทรมาบอกว่าพบกระดูกชิ้นใหญ่มาก ที่มี๊เผลอเรอไม่ตรวจตราให้ดีอีกรอบก่อนเอาให้ลูกกิน
…แดดดี๊ไปรับเซบาสเตียน เสียเงินไป 130 ปอนด์ กลับมาพร้อมเซบาสเตียนที่มึนงงเพราะฤทธิ์ยาสลบ และกระดูก 1 กระปุก
…แต่นั่นก็ทำให้มี๊ยิ้มแก้แทบแตกแล้ว เงินทองที่เสียไปมันยังหาใหม่ได้ ถือเสียว่าเป็นการซื้อบทเรียน ต่อไปมี๊จะต้องระวังให้มากกว่านี้
แสดงออกถึงความรักที่มี๊มีแต่เซบาสเตียนให้มากกว่านี้ มี๊สัญญา

….สัตว์ในสวนน่ะเหรอคะ เสร็จบี้มาแล้วเกือบทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็น
ครอบครัวกระรอกน้อย บนต้นโอ๊คหลังบ้าน
ลูกเป็ดจากสระแถวบ้าน ไกลโขอยู่ แต่บี้ก็เอามาจนได้
ไหนจะลูกหนูในโพรงข้างโรงรถ ที่ไม่มีวันได้เห็นหน้าแม่ หรือลูกค้างคาวบนยอดไม้

…บี้ไม่ใช่แค่อยากเป็นแม่เท่านั้นนะคะ บี้ยังอยากเป็นนางงาม บี้ชอบให้ ชอบแบ่งปันค่ะ ทุกครั้งที่บี้จับเบบี๋มาได้ บี้จะร้องเสียงหง่าวๆ เชิญชวนพวกที่เหลืออีก 4 มาร่วมเชยชมเบบี๋ของบี้

…มี๊บอกว่าบี้หน้าหวาน ตาหวาน ช่างอ้อน ช่างประจบ ไม่สมกับนิสัยเลือดเย็นเลยแม้แต่น้อย ทำไงได้คะ บี้เป็นแมวนะคะ เลือดนักล่ามันเต็มหัวอกอยู่แล้ว

…การพรากเบบี๋จากอกแม่นั้น สร้างความโกรธเคืองให้กับดาดี๊และมี๊เป็นอย่างมาก
…บี้เคยถูกลงโทษด้วยนะคะ ทั้งฉีดน้ำใส่ ทั้งตีแบบไม่ยั้ง ที่ร้ายแรงที่สุดทำให้บี้จำไปนานเลยก็คือ ดาดี๊จับบี้โยนลงบ่อปลาคาร์พ จะไม่ให้กลัวได้ยังไงคะ ปลานั่นใหญ่พอที่จะกินบี้ได้ทั้งตัวอย่างสบายๆเลยค่ะ
….ว๊ายๆ มี๊มาแล้ว บี้ขอตัวนะคะ ดูท่าทางมี๊อารมณ์ไม่ดี
แค่บี้เอาลูกหนูมาวางบนพรมเช็ดเท้าแค่เนี้ย มี๊ทำหน้ายังกับจะกินบี้ ..ซะงั้น..

….ยิ่งในฤดูใบไม้ผลิ ทั้งต้นไม้ และสัตว์ในสวน ก็กลายเป็นโรงงาน ผลิดอกออกผลของตัวเองให้โลกได้เชยชม
….เจ้าแมวทั้ง 5 ก็คึกคัก ออกล่าสัตว์น้อยใหญ่

และแล้ว ก็มีเย็นวันหนึ่ง ที่ทำให้ฉันลืมไม่ลง
ฟีบี้ เจ้าแมวฆาตกร หายไปในพุ่มสนต้นใหญ่หลังบ้าน แล้วลงมา พร้อมลูกกระรอกแดงๆ 1 ตัว ทันทีที่ฟีบี้วางลูกกระรอกลงพื้น ฉันก็เห็นมันสะท้อนถี่ๆสองสามทีแล้วสิ้นใจ

….ฟีบี้หายไปอีกรอบ กลับมา พร้อมลูกกระรอกสองตัวในปาก ครั้งนี้ เจ้าลูกกระรอกแดงๆสองตัวนั่น ยังมีลมหายใจ
เราเอาเจ้ากระรอกใส่กล่อง ปูผ้าอย่างดี แล้วรีบโทรหาศูนย์พิทักษ์สัตว์ เพื่อขอคำปรึกษา
….เนื่องจากวันนั้นเป็นวันหยุดราชการ จึงไม่มีที่ใดเปิดทำการ เราไม่สามารถติดต่อใครๆได้เลย
สิ่งเดียวที่ทำได้คือ เปิดอินเตอร์เน็ท เสริชหาข้อมูล แล้วพริ้นท์ออกมา เราช่วยกันอ่านอย่างละเอียด ข้อความหนึ่งทำให้เราใจหาย *โอกาสรอดของลูกกระรอกที่ห่างอกแม่นั้น น้อยมาก* แต่เราก็ไม่ละความพยายาม

….จากนั้น เราก็ไปหาซื้อนมและวิตามิน ตามสูตรที่เขากำหนดมาสำหรับลูกกระรอก
….ทั้งคืน ฉันกับสามีผลัดกันป้อนนมลูกกระรอก คอยถูตัวให้ความอบอุ่น แต่แล้ว ลูกกระรอกตัวหนึ่งก็จากไป ซึ่งสะเทือนใจฉันพอสมควร แต่ฉันก็ยังหวังที่จะรักษาชีวิตเจ้าลูกกระรอกตัวที่เหลือให้ได้

….ฉันป้อนน้ำป้อนนม และให้ความอบอุ่นกับเจ้าตัวน้อยในมือ
น่าแปลก ความรู้สึกที่เคยกลัว ขยะแขยงสัตว์อ่อนตัวแดงๆนั้นหายไป เหลือแต่ความมุ่งมั่น ที่จะยื้อชีวิตเขาให้อยู่รอดเท่านั้น
….แต่ไม่นาน ลูกกระรอกเริ่มหายใจติดขัด ฉันพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะช่วยมันได้หายใจสะดวกขึ้น เริ่มจากเอานิ้วที่เล็กที่สุด จิ้มเบาๆตามจังหวะ เหมือนที่เคยเรียนในวิชาสุขศึกษา เพื่อปั๊มหัวใจ
มันหายใจสะท้อนขึ้นมาสองสามที แล้วก็หายไปอีก

….ตอนนั้นฉันเหมือนคนบ้า คิดได้อย่างเดียวคือ ทำอย่างไรให้มันรอด ฉันวิ่งเข้าครัว หาหลอดนมหลอดเล็กๆ แล้วสอดไปในปากกระรอก แล้วเริ่มเป่าเบาๆ
….ได้ผล คราวนี้ เริ่มหายใจเป็นจังหวะขึ้น แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น มันก็แย่ลงไปอีก ฉันวนเวียนทำอยู่อย่างนั้น ทั้งน้ำตา

….สักพัก สามีก็เข้ามากอดแล้วบอกว่า พอเถอะ เราช่วยเขาไม่ได้ ฉันร้องไห้ตัวโยน…

ฉันรู้แล้ว ความตายเป็นสิ่งเดียว เอาชนะทุกสรรพชีวิตได้จริงๆ…

หนูชื่อซาบริน่าค่ะ ชื่อเหมือนชุดชั้นในเลยโนะ
หนูมาอยู่บ้านมี๊ พร้อมๆกับแจสนั่นล่ะค่ะ แต่มี๊เค้าโปรดแจสมากกว่าหนู (คุณๆคะ บริน่าขอฝากเนื้อฝากตัวในอ้อมอกน้อยใหญ่ของคุณๆด้วยนะคะ)
ว๊าย.. มี๊มาแล้ว หนูขอตัวก่อนค่ะ เดี๋ยวมี๊รู้ว่าหนูแอบนินทา

ฮัดชิ้ว .. ใครนินทามี๊ยะ บริน่าแน่ๆเลย ใช่มั้ยคะคุณ จริงๆแล้ว มี๊ก็รักบริน่านะ แต่..บริน่าไม่ยอมโตซักที อายุอานามก็น่าจะเลยวัยเด็กแล้ว แต่บริน่าก็ยังเล่นซนเหมือนแมวเล็กๆ ไม่เคยอยู่นิ่งได้เลยซักวินาที..

แทบทุกเช้าที่มี๊ตื่น… มี๊จะพบกับซากนกตัวเล็กๆ ขนนกกระจุยกระจายไปทั่วบ้าน ถ้ามี๊เป็นนักร้องคาเฟ่ มี๊คงจะเอาขนนกพวกนั้นมาสร้างสรรค์ชุดบรรเจิด แข่งกับแดนเซอร์พี่ก็อต ท่าจะทุ่นไปได้หลายสตางค์เชียวนะคะ

แต่นี่ มี๊เป็นแค่เมียดาดี๊ เป็นแม่ผีบ้านผีเรือน มี๊จึงทำได้แค่หยิบเครื่องดูดฝุ่นมาดูดบริน่า เอ๊ย ขนนกน้อยๆพวกนั้น เศร้านะคะ ชีวิตแม่บ้าน เป็นได้แค่นางก้นครัว โชคดีอยู่หน่อย ที่มี๊หน้าตาดี..อีกแล้ว พอออกจากครัวก็ไปวัดได้ สายพอดี ฮา(กันหน่อย)

บริน่าของมี๊ เป็นแมวรูปทรงประหลาด ขอบอกว่าประหลาดจริงๆนะคะ ผิดแมวทั่วไป เพราะบริน่าจะมีรูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส ค่ะ จตุรัสจริงๆ ขาบริน่ายาวมาก ดูแล้วตลก
และบริน่าก็ชอบเล่นตลกโหดๆให้มี๊ดูเสมอ ไม่ว่าจะเป็นแอบตบฟีบี้ …เวลาเดินผ่าน แต่ไม่เหมือนน้องแจสนะคะ เพราะน้องแจสเค้าเกลียดชังฟีบี้อย่างจริงจัง ส่วนบริน่า..แค่ตบเล่นๆ ประมาณจิ๊กโก๋ปากซอยน่ะค่ะ ตบแล้ววิ่ง กวนไปวันๆ ถ้าไม่มีฟีบี้ให้ตบ บริน่าก็จะหันมาเหล่ตัวอื่นโดยลืมนึกไปว่าตัวเองเปี๊ยกมาก แต่ใจจิ๊กโก๋มันใหญ่คับอก วันหนึ่ง บริน่าเห็นเซบาสเตียนตัวเท่าหนูเลยยื่นขาหน้าไปตะปบ เท่านั้นล่ะค่ะ เป็นเรื่อง เซบาสเตียนใช้อุ้งเท้าที่ใหญ่กว่าประมาณ 4 เท่าแถมกางเล็บแหลมเฟี้ยว ตบแหมะลงไปบนหัว เดือดร้อนมี๊ ต้องเป็นกรรมการห้ามมวย ค่อยๆแงะเล็บเซบาสเตียนออกจากหัวบริน่า ค่ะผลดังคาด บริน่าเลือดหัวออกเลย

แต่..บริน่าไม่เคยเข็ดนะคะ นิสัยกวนโอ๊ยคงไม่สามารถเปลี่ยนกันได้ง่ายๆฉันใด หน้าตาดีๆของมี๊ก็คงเปลี่ยนไปไม่ได้ฉันนั้น(ขอนิดนึงนะคะ)

มี๊เคยกลุ้มใจ กับนิสัยแมวเด็กของบริน่า หน้าตาที่เอ๋อนิดหน่อย แถมตัวเล็กมาก กินแค่ไหนก็ไม่โต เหมือนแมวบอนไซ มี๊กลัวค่ะ กลัวบริน่าจะเป็นแมวผิดปกติ เป็นแมวซินโดรม มี๊เลยตัดสินใจพาบริน่าไปหาคุณหมอค่ะ คุณหมอบอกว่า ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆทางร่างกายเลย จะผิดก็เพียงหน้าตาที่ประหลาด กับขนที่ไม่ขึ้นเต็มที่เหมือนแมวโตแล้วเท่านั้น ซึ่งคงช่วยอะไรไม่ได้

ค่ะ มี๊พาบริน่ากลับบ้าน แต่มี๊ก็สบายใจขึ้น เมื่อคิดได้ว่า ถึงแม้บริน่าจะไม่เหมือนแมวตัวอื่น หน้าตาประหลาด แต่บริน่าก็มีความสุข บริน่ายังร่าเริง กระโดดหยองแหยงไม่เคยหยุด มี๊ก็น่าจะมีความสุขและเลิกกังวลได้แล้ว (อันนี้ดาดี๊บอกค่ะ) เพราะมี๊กังวลทีไร เป็นต้องได้เสียเงินทุกทีซิน่า

เหมือนเมื่อคราวน้องแจสของมี๊ไม่ทานข้าว 2 มื้อ และมีอาการไอแห้งๆ เหมือนอะไรติดคอ มี๊รบเร้าดาดี๊ให้พาไปหาคุณหมอ งวดนั้นมี๊โดนแจ็คพ็อต 150 ปอนด์ แลกกับผลเอ็กซเรย์ที่บอกว่าแจสมินปกติดี และทันทีที่กลับถึงบ้าน แจสมินกินอาหารจนเกลี้ยงชาม คุ้มมากกกกกกกกกก

โอเค โอเค ต่อไปมี๊จะเลิกเป็นกระต่ายตื่นตูม จะใจเย็นขึ้นกว่านี้ ถึงแม้ในใจจะร้อนรุ่มเหมือนไฟสุมขอน เวลาเห็นลูกผิดปกติไปจาก 5 นาทีที่แล้ว มีสัญญา มี๊จะควบคุมตัวเองให้ได้ เพื่อรักษาสตางค์ในกระเป๋าดาดี๊ของหนูให้นานขึ้นนะลูกนะ

2 นาทีผ่านไป อืม ฟีบี้หลับนานเกิน 2 ชั่วโมงแล้ว มี๊ควรจะพาไปหาหมอดีมั้ยคะ คุณๆ ???

…เช้าวันนี้ อากาศแจ่มใสหลังจากที่ฝนตกพรำติดๆ กันหลายวัน ลำดวนและสามีจึงพาลูกน่ารักสองคนไป เดินเล่นในสวนสาธารณะใกล้บ้าน
…เพราะ ไม่บ่อยนักที่จะได้สัมผัสแสงแดดอุ่นยามเช้า เรียกได้ว่านับครั้งได้ในรอบปี แม้ในฤดูร้อนเช่นนี้

…ลำดวนปล่อยลูกๆ วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน บนพื้นหญ้าเขียวนุ่มราวกับพรม ที่มองทีไรทำให้เธอคิดถึง ท้องทุ่งเขียวขจี เมื่อหน้านา
…ละสายตาที่คอยระแวดระวังทุกย่างก้าวของลูกน้อยทั้งสอง เมื่อเห็นว่า พ่อของลูกคอยไประวังระไวอยู่ใกล้ๆ ลำดวนจึงพอจะมองนั่นมองนี่ตามสบายได้บ้าง

…พลันก็ สะดุดตาสาวใหญ่นางหนึ่งที่กำลังนั่งทอดกายอาบแสงแดดยามเช้า อยู่บนเนินหญ้าเตี้ยๆ เนื่องจากหน้าตาดูคล้ายจะเป็นคนไทย แต่ลำดวนยังไม่แน่ใจนัก เพราะเคยสับสน มาแล้วกับสาวญี่ปุ่น หรือจีนไต้หวันเปรี้ยวๆ ที่แต่งเนื้อแต่งตัวกันเก่งๆ เป็นแฟชั่น

…สาวคนนี้ก็เช่นกัน หล่อนย้อมผมไว้ เป็นสีน้ำตาลอ่อนเหลือบทองเห็นชัดเป็นสองสี ตัดกับคิ้วดำซึ่งเป็นสีธรรมชาติเดิมอย่างชัดเจน ทั้งยัง แต่งตัวเหมือนสาวรุ่น สวมเสื้อสายเดี่ยวสีแดงสะดุดตากับกางเกงยีนส์มีราคา รูปร่างผอมเพรียวนั้นชวนมอง
…หากใบหน้าที่พยายามตกแต่งไว้ประณีตแนบเนียนนั้นก็ยังไม่อาจปิดริ้วรอยแก่กร้านของวัยที่บ่งว่า เธอน่าจะ มีอายุพ้นสามสิบห้าไปนานแล้วได้
…เมื่อสบตากัน สาวนางนั้นก็เมินมองไปทางอื่น ใบหน้าอันปราศจากรอยยิ้มเยือนแบบคนไทยอย่างที่ควรจะมี ทำให้ลำดวนเกือบปักใจเชื่อแน่ว่า หล่อนคงจะเป็นสาวเอเชียนชาติอื่นเป็นแน่แท้

…หากเมื่อ หล่อนยกโทรศัพท์เคลื่อนที่เครื่องจิ๋วขึ้นมาคุยเสียงแจ้วๆ เป็นภาษาไทยอยู่ครู่หนึ่ง ทำให้ลำดวนนึกยินดีว่า เจอคนไทยเข้าแล้ว ในเมืองเล็กๆ ชานเมืองหลวงเช่นนี้
…เมื่อได้เจอคนมาจากแผ่นดินผืนเดียวกัน เธอจึงตัดสินใจเดินเข้าไปทักทายเมื่ออีกฝ่ายพูดโทรศัพท์เสร็จแล้ว

ลำดวนยิ้มซื่อ เดินเข้าไปแนะนำตัวซื่อๆ ตามแบบฉบับของเธอ

“คุณ ๆ สวัสดี ฉันเป็นคนไทยเหมือนกัน ชื่อลำดวน”

…น้ำเสียงตื่นเต้น และเร็วรัวของลำดวน ทำให้แม่สาวหันขวับมามอง กราดสายตามองลำดวนจากหัว จรดปลายเท้า แล้วพยักหน้าช้าๆ ตอบเบาๆฟังพอได้ความว่า “…ชื่อแพนซี่”

เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็เรียกหล่อนว่า “แพนซี่” หล่อนไม่ได้ขยายความว่า เดิมชื่อไทยหล่อนคือ แพน
…หากเมื่อ ได้สามีต่างชาติ จึงเปลี่ยนชื่อเสียงให้ฟัง “อินเตอร์” ยิ่งขึ้น ดอกแพนซี่ ฟังโก้กว่าบัวแพนเป็นไหนๆ เดี๋ยวนี้ คนในสังคม “ไฮโซฯ” ทั้งหลาย ก็มีแต่ชื่อเป็นฝรั่ง เก๋ๆ ทั้งนั้น

…ลำดวนมัวแต่ลิงโลด ที่จะได้เพื่อนใหม่ ไม่นึกสะดุดใจกับสายตาแปลกๆคู่นั้น ที่กราดมองเธอตั้งแต่ หัวจรดเท้าแต่แรก ลำดวนเป็นคนซื่อและไม่คิดซับซ้อน ก็คิดเอาเองว่าแม่สาวนั่นคงจะรู้สึกเช่นเดียวกัน คือ ยินดีที่ได้เจอคนไทยด้วยกัน หล่อนจึงถามต่อไปด้วยความตั้งใจจะประสานไมตรี

“มากับใครล่ะ เออ ชื่ออะไรอีกทีนะ แพนเหรอ ฉันน่ะมากับผัว แล้วก็ลูกสองคน โน่นแน่ะ วิ่งเล่นอยู่ทางโน้น”

*************************************

…ลำดวนเห็นหล่อนทำสีหน้าอย่างหนึ่ง คล้ายตกใจหน่อย ๆ แล้วแพนซี่ตอบเน้น ๆ

“แพนซี่ค่ะ ฉันมากับสามีและลูก”
…พร้อมกันนั้น หล่อนก็เมินมองไปทางที่ลำดวนชี้ หนุ่มผมทองตัวสูงผึ่งผาย มีลูกตัวเล็กขี่อยู่บนคอ อีกมือกำลังผลักชิงช้าให้ลูกคนโตอยู่ไปมา หูแทบไม่ได้ยินคำถามของลำดวนที่พยายามชวนคุยต่อไป

“มาอยู่นานแล้วเหรอ ฉันน่ะเพิ่งมาอยู่ได้ไม่นานหรอก ก่อนนี้ ผัวเขาทำงานอยู่เมืองไทย หมดสัญญา ผัวต้องย้ายกลับมาก็เลยหอบลูกเต้าตามกันมาหมด เฮ่อ คิดถึงบ้านนะ ที่ไหนก็ไม่สบายอย่างบ้านเรา ว่าไหม?”

…แพนซี่ ทำสีหน้านิดหนึ่งเพื่อให้รู้ว่าไม่เห็นด้วย แต่ก็ตอบไปอีกทาง
“ไม่รู้สินะ ฉันคงชินน่ะค่ะ เพราะอยู่มานาน เรียนจบที่นี่ พอคุณเกร็กเขาขอแต่งงาน ก็พอดีได้อยู่ที่นี่ ฉันชอบ ดีกว่าอยู่ เมืองไทยเป็นไหนๆ”
…แพนซี่ ยกมือที่สวมแหวนเพชรพราวขึ้นแตะผมยาวที่ซอยเซ็ทไว้เป็นทรงทันสมัย ราวกับเกรงว่าลมจะตี ให้เสียทรง

…แดดยามสายเริ่มจัด ทำให้ลำดวนต้องหยิบหมวกแก๊ปปีกกว้างของสามีขึ้นมาสวม เบี่ยงปีกหมวก ให้กันแสงแดดแยงตา
…เมื่อเห็นดังนั้น แพนซี่ก็หยิบแว่นกันแดดอันโตขึ้นมาสวม ลำดวนมองอย่างทึ่ง แว่นสีแดงสลับ ขาวแต่งกรอบด้านข้างด้วยตัวอักษรสองตัวไขว้กันไปมา มีเพชรเทียมประดับดูมีราคา จึงชมออกไปอย่างที่ใจคิด
“แหม ใส่แว่นสวย ฉันน่ะ ไม่กล้าใส่หรอก เดี๋ยวหมาไล่ฟัด”
…ว่าแล้วหล่อนก็หัวเราะฮ่าๆ นึกภาพตัวเองใส่แว่นชนิดเดียวกันว่าคงออกมาไม่เข้าท่า ลำดวนเองไม่เคยนึก กล้าใส่ของแบบนี้ จึงได้แต่ชื่นชมคนที่ใส่แล้วดูดี เพราะแม้ว่าจะเห็นว่ามันสวยดี แต่คงไม่เข้ากับบุคคลิกตัวเอง

หล่อนไม่ทันเห็นสีหน้าของแพนซี่จึงพูดจ้อต่อไป
“คุณไม่อยากกลับเมืองไทยเหรอ ฉันสิ ย้าก อยากกลับ เห็นฝรั่งที่นี่ ก็อยากจะไปเที่ยวเมืองไทยกันทั้งนั้นนะ ผัวฉันก็ยังเสียดายที่หมดสัญญาทางโน้น ที่พัทยานะ ฝรั่งยาจกบางคนเขายังเก็บเงินเก็บทองกันทั้งปี จะได้กลับไป นอนตากแดดนานๆ ที่เมืองไทยไงล่ะ”

…ลำดวนหันไปโบกมือให้ลูกสาวคนโตแล้วก็พูดต่อ เพราะคู่สนทนาออกจะเงียบกริบ
“นี่ขนาดเพิ่งมาได้ปีกว่าๆ นะ คิดอยากกลับไปเยี่ยมบ้านแล้ว อยากพาลูกไปหาตายาย แต่ก็ต้องคอยเขาน่ะ ยังไม่ว่างเลย พ่อเขาตายเมื่อปีก่อน ผัวฉันต้องกลับมารับช่วงกิจการ ยังไม่เข้าที่ดีเลย”

…แพนซี่เลิกคิ้ว สายตาแสดงความสนใจขึ้นมาทีเดียว หากได้แต่ถามด้วยเสียงเรื่อยๆ เหมือนชวนคุย
“ตายจริง เสียใจด้วยนะคะ ว่าแต่ว่าผัว อุ๊บส์ สามีคุณนี่ทำงานอะไรเอ่ย”

“แต่ก่อนเป็นวิศวกรที่แหลมฉบังไง ถึงได้ไปเจอกันที่พัทยาเพราะฉันทำงานอยู่ที่นั่น”
…ลำดวนเล่าสั้นๆ ไม่ได้ขยายความว่า สามีของหล่อนต้องไปติดต่อว่าจ้าง สำนักงานบัญชีเล็กๆ ที่เธอเป็นเจ้าของ ที่พัทยา กิจการของเธอดำเนินไปได้ด้วยดีทีเดียว เนื่องจากลำดวนและพนักงานบัญชีหลายๆ คนที่นั่น พูด ภาษาอังกฤษได้ดี จึงมีลูกค้าที่เป็นชาวต่างชาติที่เป็นเจ้าของกิจการหลาย ๆ ราย

…แพนซี่นั้นจะคิดอย่างไรเป็นอีกเรื่องหนึ่ง หล่อนเก็บความรู้สึกส่วนตัวไว้ได้อย่างแนบเนียน หากปากก็ถาม ด้วยวาจาไพเราะหู เรียกว่า ไพเราะกว่าปกติที่หล่อนพูดกับเพื่อนๆ ของหล่อนหลายเท่า ทั้งนี้ เพื่อเน้นถึงความ แตกต่างระหว่างชนชั้นของหล่อน กับลำดวนคู่สนทนา ซึ่งดูเหมือนจะมาจากพื้นเพที่ด้อยกว่าหล่อนหลายขุม

*************************************

“แล้วสามีคุณ เขากลับมาทำอะไรคะ”

“ก็กลับมารับช่วงต่องานของพ่อเขา มีบริษัทรับเหมาสร้างแฟลตสำหรับคนแก่น่ะ”
ลำดวนตอบตามจริง ไม่คิดเล็กคิดน้อยว่า คำถามนั้น ฟังดูละลาบละล้วงอยู่หน่อยๆ ด้วยความดีใจที่เจอ คนไทยด้วยกัน หล่อนจึงคุยอย่างสบายอกสบายใจต่อไป
“ฉันมาก็ไม่ค่อยจะมีเพื่อนหรอก วันๆ ทำแต่งานกับเลี้ยงลูก ก็ เหงานะ แหม วันนี้ โชคดีจริงจริ๊ง ที่ได้เจอ คนไทยด้วยกัน”

“ฉันก็พอมีคนรู้จักอยู่บ้าง ส่วนเพื่อนน่ะน้อย เพราะหาคนพูดจาภาษาเดียวกันน่ะไม่ค่อยจะมี”
…แพนซี่พูดด้วยนัยที่ชวนให้ตีความหมาย พลางหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม แล้วก็เกือบสำลักเมื่อลำดวนพาซื่อ ตอบอย่างไม่เข้าใจอะไรเลย
“ก็จริงนะ พวกไอ้ปินส์หน้าเหมือนคนไทยยังกับแกะ ฉันทักผิดก็ออกบ่อย หน้าแตกหลายหน หาคนไทยยาก ทีแรกยังคิดว่าคุณเป็นญี่ปุ่นหรืออะไร ถึงดีใจไงพอเห็นว่าเป็นคนไทย”
ลำดวนพูด พร้อมทั้งมองนาฬิกา เมื่อเห็นว่าได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว เธอก็ส่งเสียงเรียกผู้ที่มาด้วย

“ผัวจ๋า ผัว ผัว มาทางนี้หน่อย”
…สามีของลำดวนไปอยู่เมืองไทยนานจนพูดและฟังภาษาไทยได้เยอะ ลำดวนเองอยากให้ลูกได้เรียนรู้ภาษา ไทยด้วย จึงพูดกับสามีและลูกด้วยภาษาไทยเป็นส่วนใหญ่

…ในขณะที่แพนซี่ได้ยินเข้าก็หูตาเหลือก ถามปากคอสั่น
“ตายจริง เขาไม่มีชื่อเหรอจ๊ะ ถึงได้เรียกกันแบบนั้น”
ลำดวนหัวเราะ
“อ๋อ…ชื่อแมทธิวน่ะ ก็เรียกอย่างนี้แหละ ง่ายดี เหมือนแม่สาวฝรั่งเรียกฮับบี้ หรือดาร์ลิงไง”

…แพนซี่นิ่ง แต่ทำหน้าพิพักพิพ่วนชอบกล อย่างไรก็ตาม เมื่อแมทธิวพาลูกมาถึงสาวไทยทั้งสอง ก็ได้แนะนำตัวและสนทนากับแพนซี่ต่อไปอีกครู่ใหญ่
…ก่อนจะลากัน ลำดวนกับแพนซี่ก็แลกเบอร์โทรศัพท์ไว้เพื่อติดต่อกัน ลำดวนลาจากไปอย่างนึกยินดี ที่แพนซี่ไม่ปฎิเสธไมตรีจากเธอ

…ลำดวนยิ้มกับตัวเองและหวังว่าวันหยุดอาทิตย์นี้คงจะได้พบกันอีก เพราะทั้งสองนัดกัน จะพาลูกไปเดินเล่น ที่ริมแม่น้ำ

กลางสัปดาห์ ที่ร้านกาแฟหรูหราในกรุงลอนดอน

…แพนซี่ทักเพื่อนสาวที่นั่งอ่านหนังสือคอยอยู่ที่โต๊ะอย่างเพลิดเพลิน จนกระทั่งไม่เห็นว่าหล่อนเดินมาถึงแล้ว
“ต๊ายยยยยยยย อะไรจะ “อิน” ขนาดนี้ จ๊ะ สนุกมากหรือ อ่านจนเข้าฌาน”

พลอยพิสมัยยิ้มเจื่อน ๆ ขยับปกหนังสือให้เพื่อนดู
“นิยายเรื่องใหม่น่ะ ช่วงนี้ ยายเอมิลี่กวนจัง ไม่ค่อยมีเวลาอ่านหนังสือเลย แหม เรื่องนี้ สนุ้กสนุกนะ อ่านจบ แล้วให้ยืมเอาไหม แก้วการเวก เขาแต่งดี๊ดี ไม่รู้คิดได้ไง แต่ละเรื่อง ถึงกึ๋นนัก”

…แพนซี่ทำหน้าเมื่อย หล่อนไม่เคยพิศวาทการอ่านหนังสือ
“ไม่เอาล่ะ ไม่ค่อยเอ็นจอยหนังสือ ถ้าเป็นมูฟวี่ล่ะ โอเค เธออ่านไปเถอะ ว่าแต่ว่า…”
หล่อนตีแขนเพื่อนเพื่อให้ตั้งใจฟัง

*************************************

“นี่แน่ะแม่พลอยพิสมัย เดี๊ยนมีเรื่องจะเม้าท์”
…แพนซี่เกริ่นกับเพื่อนสาวคนสนิท สาววัยดึกจีบปากจีบคอ โบกมือไปมาประกอบคำพูดที่ทำให้พลอย พิสมัยรู้ว่า คราวนี้ แพนซี่คงไปได้อะไรดีๆ มาเล่าสู่กันฟังอีกแล้ว จึงนิ่งฟังอย่างไม่ขัดคอ

“สองอาทิตย์ก่อนนะ บังเอิญ ชั้นไปเจอผู้หญิงไทยคนนึง ท่าทางสารรูปเหมือนอย่างว่าไม่ผิดเพี้ยนเลยล่ะ แถมพูดจานะ โอ๊ย อย่างกับมาจากท้องร่อง คำก็ผัว สองคำก็ผัว หยาบคายเสียไม่มีล่ะ ชั้นล่ะรับไม่ได้”

แพนซี่ยกสองมือขึ้นสั่นเร่าๆอย่างให้รู้ว่า “ทนไม่ได้” จริงๆ
“ไอ มีน… หล่อนดูโลโซ จริงๆ นะ หล่อนชื่ออะไรรู้ไหม ..ลำดวนย่ะ โอ๊ยยยย ชั้นละขำ อะไรจะเชยยยยส์ ได้สนิทสนมขนาดนั้นนน… ชั้นยังเกือบเรียก ลำไย ไปตั้งหลายรอบ”

พลอยพิสมัยกำลังงงงันว่า คำไทยแท้อย่างคำว่าผัว ไม่น่าจะถือว่าหยาบคายร้ายแรงแต่อย่างใด แต่เมื่อ เข้าเมืองตาหลิ่วแล้ว เธอก็จำต้องหลิ่วตาตาม
“ว๊าย ตายแล้ว ไปพบกันยังไงล่ะจ๊ะแม่แพนซี่ ไฮโซอย่างเธอเนี่ย ถ้าไม่เพราะโดนราหูแทรก ก็ไม่มีวันได้เจอ พวกอย่างนี้หรอกนะ ชั้นว่าเธอเข้าวัด ให้หลวงพ่อเป่ากระหม่อมเสียบ้างดีมั้ย”
…เธอรู้ดีว่าเพื่อนของเธอ มักจะพยายามทำตัวเป็นคนต่างชาติ ด้วยการพูดภาษาอื่น และเชิดใส่คนที่เธอ คิดว่าน่าจะมาจากประเทศเดียวกันอย่างไม่ไยดี โดยเฉพาะเพศหญิงเช่นเดียวกับเจ้าหล่อน หากว่าดูไม่ดี ไม่มี “คลาส” ในความรู้สึกหล่อนแล้ว แพนซี่จะไม่คบค้าสมาคมด้วยเลย และหากดูดีกว่า หรือมีดีกว่า แพนซี่ก็จะต้อง คุ้ยเขี่ยหาข้อบกพร่องของอีกฝ่ายมานินทาให้เสื่อมเสีย หรือเพียงหาความสนุกปากให้แก่ตัวเองเท่านั้นเอง เพราะเหตุนี้ จึงยากที่เจ้าหล่อนจะหาเพื่อนฝูงสนิทชิดเชื้อด้วยได้
…อย่างพลอยพิสมัยนี่ เรียกว่า ไม่มีอะไรเทียบเคียง เธอได้ และก็ไม่ได้ดูต่ำต้อยเกินไปนัก แพนซี่จึงยอมคบด้วยอย่างสนิทสนมกว่าคนอื่น ๆ ตราบใดที่พลอยพิสมัยยัง ยอมเป็นลูกไล่อยู่อย่างนี้เรื่อยไป

…ข้างพลอยพิสมัยเองก็รู้ว่า คนไทยไกลบ้านมีจำนวนน้อยนัก หล่อนจึงพยักเพยิดเออออห่อหมกไปกับเพื่อนสาวคนนี้ โดยไม่เคยวิจารณ์หล่อนตรงๆ ต่อหน้า แต่ลับหลังกับคนไทยอื่นๆ หล่อนไม่ละเว้นที่จะ “เม้าธ์” เพื่อน สาวไฮโซคนนี้อย่างเมามันเช่นกัน

“นั่นน่ะสิ ชั้นได้ยินเขาเรียกผัว ๆ นะ อู๊ยยย ขนลุกขนพอง พอถามก็บอกว่า ชื่อฝรั่งมันเรียกยาก โอ๊ยยยยยย กะอีชื่อแมทธิว มันยากเย็นตรงไหนยะ ชั้นว่านะหล่อน แม่คนนี้คงจะเป็นอีตัวเก่า ดูการแต่งเนื้อ แต่งตัวรึ ก็ส่อกำพืด พูดจาก็ห้วนๆ แห้งๆ เป็นมะนาวแล้งน้ำเชียวแหละ”
แพนซี่เบะปากนิดหนึ่ง หลังจากที่ทำท่า “ขนลุกขนพอง” ประกอบไปแล้วอย่างออกรส
“ที่สำคัญนะ แม่นั่น ให้เบอร์ติดต่อไว้ด้วย ชั้นก็เลยจำต้องยอมให้เบอร์ชั้นไป เสียไม่ได้น่ะ ผู้ดีอย่างฉัน จะต้องดูดี มีเมตตาจริงมั้ยยะ แม่พลอย”

…สิ้นคำ แพนซี่ก็แผดเสียงหัวเราะร่วนอย่างชอบอกชอบใจ บรรจงกรีดนิ้วฉาบด้วยสีแดงตุ่นหยิบถ้วยกาแฟ ขึ้นจิบ เลียนแบบผู้ดีอังกฤษในละครน้ำเน่าช่วงกลางวันได้อย่างไม่มีตกหล่น เพื่อนสาวของหล่อนขยับทำท่าลูกขุน พลอยพยัก หลังจากนั่งฟังตาปริบๆ มาหลายประโยค

*************************************

“ตายแล้วๆ อกแม่พลอยจะแตก แม่แพนซี่ เวลาคุยกันนี่ หล่อนหายใจออกเหรอยะ เป็นชั้นคงจะกลั้นหายใจ น่าดู ทำใจไม่ได้น่ะที่จะต้องใช้อากาศร่วมกับพวกอย่างว่า”

…เธอพูดเอาใจหญิงวัยดึก หากแต่นึกขำอยู่ในใจ แม่คนนี้ ต้องมีเรื่องทำนองนี้มาเล่าได้ทุกทีที่เจอกันสิน่า เจ้าหล่อนทำตาประหลับประเหลือกก่อนตอบ
“แหม ชั้นก็เบือนหน้าไปหายใจทางอื่นสิยะแม่พลอย แต่ว่าไปแม่เด็กนั่นน่ะ ตาถึงนะเธอ รู้จักหลุยส์วิตตอง ซะด้วย เสียดาย โง่ไปหน่อยที่ไม่รู้ว่าของชั้นน่ะ ก๊อปเอเอ จากตลาดการบินไทยเชียว”

“สมัยนี้น่ะ ถ้าไม่แหกกระเป๋าดู ใครจะรู้ล่ะยะแม่คุ๊ณ ท่าทางอย่างเธอเนี่ย คนเขาก็ต้องเชื่อว่าต้องหิ้วแต่ของ แท้แหละจ้า ดูแพงไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว”
…พลอยพิสมัยยกยอ ทั้ง ๆ ที่หล่อนรู้เบื้องลึกว่า คนไทยที่นี่วิจารณ์การแต่งตัวของแพนซี่อย่าง “เข้าไส้” ขนาดไหน บางคนถึงขนาดเรียกประชดความเป็น “ไฮโซ” ของแพนซี่ด้วยคำว่า “ชั้นสูง” ด้วยซ้ำ พลางหล่อนก็ถาม ต่อไป ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ว่าแต่ว่า เธอน่ะจะคบค้าสมาคมกับมันเหรอ ยี้ พวกชั้นต่ำน่ะต้องเรียกว่ามันถึงจะเหมาะ จริงไหม ? แม่สาวบ้านนา แบบยายลำดวนนี่ ถ้าไม่จวนตัวเธอไม่เสวนาให้เมื่อยปากด้วยหรอก เพราะคนระดับเธอ ต้องพูดไทย คำฝรั่งคำเท่านั้น ชิมิแคะ??”

…เพื่อความเมามันในการสนทนา พลอยพิสมัยลอยหน้าลอยตา ประโยคสุดท้ายหล่อนออกเสียง “ใช่ไหมคะ” อย่างดัดจริตหน่อยๆ ที่พวกหล่อนใช้กันเวลาที่การสนทนาออกรสออกชาติถึงขั้น แพนซี่ ชอบนักในการพูดจาแบบ ขนมใส่ไส้ ฝรั่งคำไทยคำ หากแต่ยามต้องพูดภาษาฝรั่งยาว ๆ ภาษาของหล่อนกลับแย่อย่างที่เรียกว่า โบรคเค่น อิงลิช เลยทีเดียว
“อู๊ยยยยยย…” ลากเสียงยาวอย่างให้รู้ว่าต้องฝืนใจขนาดไหน

“ชั้นก็คุยไปอย่างนั้นแหละ ชั้นเป็นคนไนซ์นี่ยะ แหมเธอ นี่แม่ลำไย เอ๊ยย ลำดวนนั่น นัดชั้นไว้ว่า จะพาลูก ไปเดินเล่นกันริมเทมส์เสียด้วยนะเนี่ย เธอคิดว่า ชั้นควรจะไปไหม พลอย ?”
…แหม ทำราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ก่อการร้าย ยายแพนซี่ถึงต้องคิดหนักขนาดนี้ พลอยพิสมัยค่อนขอด อยู่ในใจ แต่ก็ยังอยากรู้อยากเห็น ว่าความสัมพันธ์ของแม่แพนซี่กับสาวลำดวนบ้านนาจะดำเนินไปอย่างไร เธอจึงใส่จริตในน้ำเสียง แกมประชดประชันหน่อยๆ
“อ๊าวววว…. ไหนเธอต้องวางตัวเป็นผู้ดีมีเมตตาไงล่ะยะ ลืมแล้วหรือไง”
แพนซี่พยักเพยิดวางหน้าเชิดนิดๆ อย่างไว้ตัว
“ไม่รู้ชั้นจะทนได้ไปถึงเมื่อไหร่ นี่ ที่คุยๆกัน ชั้นก็รักษามารยาทตลอดนะยะ แต่แม่คนนี้น่ะ เหลือเกินจริงๆ ชั้นเกือบเก็บจริตไม่อยู่เป็นหลายหน แต่ก็นั่นแหละเธอ คิดๆ แล้ว รู้จักกันไว้ก็ดีเหมือนกันนะ ลูกๆจะได้มีเพื่อนเล่น เผลอๆ ก็ได้ฝากลูกไว้กับมันเสียเลย ชั้น ก็จะได้มีเวลาส่วนตัว เดินช้อปปิ้งเฉิดฉายไงล่ะยะ”

…หัวเราะร่วนเป็นไข่เค็มอย่างถูกอกถูกใจในความคิดตัวเอง แล้วเจ้าหล่อนก็ทำเสียงจริงจังเมื่อเริ่มหัวข้อ ถัดไป

“อีกอย่างนะเธอ ชั้นละเซอร์ไพร้ส์จัง ผัวมันน่ะ ดูดี๊ ดูดีล่ะ รูปหล่อเชียวแหละเธอ แถม ท่าทางจะรวยน่าดู
ได้ข่าวว่าเพิ่งรับมรดกจากพ่อเป็นบริษัทรับเหมา น่าเสียดายน่ะเธอ ฝรั่งดีๆ น่ะ โดนแม่พวกอย่างว่านี่จับอยู่หมัดไป แยะเชียว น่าเสียดาย แต่ก็อย่างว่าแหละ บริษัทที่ว่าอาจจะแค่บริษัทเล็กๆ กระจอกงอกง่อยก็ได้ ใครจะรู้”

*************************************

…แพนซี่กะการณ์เข้าข้างตัวเอง ตามประสาความไม่ชอบให้ใครได้ดีกว่าตัว ในขณะที่ลูกคู่ยุส่ง

“ต๊าย ถ้าทั้งหล่อ ทั้งรวยเก๊าะ ของโปรดเธอเลยซียะ ลองดูสิหล่อน จะได้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย ว่ารวยจริง หรือรวยเก๊ คบเอาไว้เม้าท์ก็ไม่เสียหายนี่จ๊ะ หรือเธอว่าไม่จริง ??”

แพนซี่หัวเราะเสียงแหลมอย่างถูกอกถูกใจ
“ ไม่เสียแรงคบกันมานาน รู้ใจกันทุกเรื่องเลยนะยะ แหม น่าเสียดายนะ หล่อๆ รวยๆ โง่ๆ อย่างนี้ ทำไม ชั้นไม่เจอบ้างก็ไม่รู้ ผัวชั้นนี่ แก่เป็นอะไรเชียว ถ้ามันไม่มีเงินนะ ชั้นเฉดทิ้งไปนานแล้ว”
…แพนซี่ถอนใจนิดๆ เมื่อพูดถึงสามีตัวเองอย่างลืมตัว หล่อนกลับใช้คำว่า ผัว ถนัดปากถนัดคำ ลืมไปแล้ว ที่ตัวเองเคยพูดว่า ขนลุกขนพองเมื่อได้ยินลำดวนเรียกสามีตัวเองว่า ผัว
“ แต่เอาเถอะ ถึงจะพลาดมีลูกกับมัน ชั้นก็ไม่ยี่หระหรอกนะ ถ้าเจอหนุ่มฝรั่งรูปหล่อ ร่ำรวยละชั้นเอาแน่”

“โอ๊ยยยยยยยยย หล่อนทั้งสวย ทั้งสาวอย่างน่ะ ไม่มีใครรู้หรอกน่ะ ว่าออกลูกมาแล้วถึง 2 คน”

“นี่ ยายนั่น เขาคิดว่าชั้นเป็นญี่ปุ่นละเธอ แต่แหม หล่อนมาถามอายุชั้นด้วยนะ ไร้มารยาทเสียไม่มีล่ะ ชั้นไม่ได้บอกหรอกว่าชั้นสามสิบเจ็ดแล้ว บอกไปว่ายี่สิบเก้า ฮิๆ ชั้นไม่อนุญาตให้ตัวเองแก่กว่าสามสิบหรอกจ้ะ แล้วหล่อนก็เชื่อด้วยนะ”

“วุ้ย ใครจะไม่เชื่อเธอล่ะจ๊ะ เล่นย้อมหัวปิดหงอก ซะมิดชิดด้วยไฮไลท์แถบเบ้อเร่อขนาดนั้น แต่งเนื้อ แต่งตัวอย่างเธอ เด็กวัยรุ่นทำอะไรไม่ได้เชียวละ”
…พลอยพิสมัยเหน็บเข้าให้อย่างอดไม่ได้้ ทำให้แพนซี่ส่งเสียงกรี๊ดราวกับนางงูถูกตีขนดหาง หล่อนสวนกลับ อย่างไม่ต้องคิดทีเดียว

“ว๊าย แม่พลอยนี่ เซี้ยวนะยะ มากัดกันเองแบบนี้ เดี๋ยวแพนซี่หยอกให้บ้างหรอก ว่าแต่หล่อนเถอะ จะปล่อยเนื้อปล่อยตัวไปถึงไหน ออกลูกมาตั้งนานแล้ว ยังโทรมไม่หายสักที อีกหน่อยลูกมันจะอายเพื่อนนะ เวลาเพื่อนมันล้อว่า ยายมาส่งที่โรงเรียนน่ะ ”
…นี่ เป็นโทษสมบัติอีกประการของแพนซี่ ที่ทำให้หาเพื่อนยาก เมื่อหล่อนเห็นข้อด้อยของเพื่อนฝูง หล่อนไม่เคยละเลยที่จะหยิบยกขึ้นมาวิจารณ์อย่างไม่ไว้หน้า แล้วหล่อนก็จะต่อด้วยประโยคที่ว่า

“นี่ ชั้นหวังดีหรอกนะเธอ เห็นว่าฉันเพื่อนกันถึงได้บอกกันตรงๆ แล้วนี่ ใครดูยายเอมิลี่ให้เธอล่ะ เควินเหรอ ไม่เห็นลูกเธอมานานแล้ว ตอนนี้ หน้าเหมือนใครล่ะ”
…เพื่อนสาวหน้าไม่ดีไปหน่อยหนึ่งเมื่อถูกเหน็บกลับอย่างแรง แต่หล่อนก็เสเปลี่ยนเรื่องโดยหยิบรูปลูกสาว จากกระเป๋าถือขึ้นมาส่งให้ดู
“นี่ รูปใหม่ เพิ่งถ่ายเมื่อวาน ชั้นไปรับมาจากร้านตะกี้เอง น้องเอมิลี่ครบหกเดือนไปวีคที่แล้ว”
…แพนซี่ หยิบอัลบั้มมาเปิดดูผ่านๆ อย่างให้เห็นว่าไม่ได้สนใจจริงนัก แถมยังออกปาก

“ตาย ต๊าย ตาย ยายเอมิลี่ ดูยังไงก็พิมพ์ซัวเถาเลยนะเธอ เควินเขาหหน้าตาไม่ค่อยยูโรเปี้ยนด้วยแหละนะ ดูซิดู ลูกฝรั่ง ตาตี่เป็นอะไร”

…พลอยพิสมัย เริ่มไม่พอใจที่สามีและลูกถูกวิพากษ์โดยเพื่อนปากตำแย เธอจึงตัดบทสนทนา ก่อนที่การ นินทาจะกลายเป็นการวางมวย
“ ชั้นว่า ชั้นต้องกลับแล้วล่ะ เดี๋ยวลูกผัวคอย”

*************************************

…แพนซี่ค้อนอย่างรู้เท่าทันว่าพลอยพิสมัยไม่ชอบที่หล่อนว่ากระทบลูกและสามีจึงควักค้อนวงใหญ่ พลางทำ เสียงอย่างให้รู้ว่าไม่เห็นเป็นสาระ
“แหม๊…. แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยนะยะพ่อหนุ่มเสื่อผืนหมอนใบของหล่อนน่ะ กลับก็กลับ ไว้ได้เรื่องยังไง จะคาบมาบอก”

…จบบทสนทนา แพนซี่ก็หัวเราะหยันเสียงดังทิ้งท้าย ปล่อยพลอยพิสมัยให้ตกอยู่ในอารมณ์ขุ่นมัว
…หล่อนกัด ฟัน และคิดไว้ว่า เดี๋ยวจะต้องกลับไป “เม้าธ์” ยายแพนซี่บ้างให้หายแค้นใจ นอกจากแพนซี่ หล่อนยังคบเพื่อนหญิง อีกหลายคน
…แพนซี่เองไม่คิดคบคนพวกนี้ เนื่องจากเป็นคนละชนชั้นกับหล่อน จึงไม่รู้ว่าพลอยพิสมัยเองก็สนิทสนม กับผู้หญิงกลุ่มนี้เป็นอย่างดี ถึงขนาดที่จะช่วยกันวิจารณ์แพนซี่อย่าง “สับแหลก” ไม่มีเหลือ

แล้วเพื่อนสาวสองคนเดินออกจากร้านกาแฟหรูหราแห่งนั้นไป…..

…ทั้งสองไม่ได้เฉลียวใจแม้แต่น้อย ว่าบทสนทนาที่ออกรสของเจ้าหล่อนทั้งสองนั้น มีบุคคลที่สามได้รับรู้ด้วย
…โดยเฉพาะบุคคลนั้นคือ ลำดวน ผู้ที่ถูกพาดพิงถึงนั่นเอง หล่อนได้ยินเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบทีเดียว

…วันนี้ ลำดวนออกไปช่วยงานที่บริษัทของสามีแต่เช้า ตกบ่ายหล่อนจึงออกมาแวะดื่มกาแฟร้านโปรด เมื่อได้ยินเสียงแหลมๆ ของผู้หญิงไทยที่โต๊ะใกล้ๆ ที่มีพุ่มดอกเจอราเนียมกอใหญ่บังอยู่ หล่อนจึงเยี่ยมหน้าไปมอง นิดหนึ่ง จึงเห็นแพนซี่กำลังร่ายมือร่ายไม้ เมาน้ำลายอยู่กับเพื่อนหญิง
…เมื่อแรกเห็น หล่อนคิดจะลุกไปทักทายกับแพนซี่และเพื่อนคนไทยของหล่อน หากแต่เมื่อได้ยินหัวข้อ ในการสนทนาแล้ว เธอจึงเปลี่ยนใจที่จะเข้าไปขัดจังหวะสาวทั้งสองที่กำลังคุยกันอย่างออกรส
…ในนาทีนั้นเอง หล่อนจึงเข้าใจสีหน้าแปลก ๆ ของแพนซี่ที่มักจะผุดขึ้นมาตลอดเวลาที่พูดคุยกับหล่อน ในเช้าวันนั้น

…แพนซี่ยังไม่ได้เล่าให้เพื่อนของหล่อนฟังถึงเมื่อวันก่อน ที่หล่อนเสียมารยาทอย่างแรงที่นัดแนะไว้ แต่เมื่อถึงเวลานัด หล่อนก็กลับไม่ไปตามนัดเสียเฉยๆ โดยที่ไม่ได้โทรศัพท์ไปยกเลิกนัดกับลำดวน คงจะกลัวจะเสีย ภาพพจน์ความเป็น “ผู้ดี” ของตัวนั่นเอง
…ลำดวนส่ายหัวอย่างสลดใจ หยิบสมุดบันทึกในกระเป๋าเอกสารราคาแพงออกมาเปิด กระเป๋าใบนี้ แมทธิว ซื้อให้ในวันเกิด แม้ว่าหล่อนจะไม่นึกนิยมยี่ห้อและราคาแพงลิบของมันก็ตาม แต่สามีของหล่อนบอกว่า ความดีของมันคือ ทนทาน ตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้อะไรทำนองนั้น หล่อนจึงรับไว้ใช้ด้วยความขอบคุณ
…หล่อนนึกขัน หน้าตาท่าทางบ้านนอกอย่างหล่อน หากคนคิดแคบฉาบฉวยอย่างแพนซี่ หรือพลอยพิสมัย เห็นก็คงลงความเห็นว่า กระเป๋าแท้ของหล่อนเป็นของปลอมอย่างแน่นอน

…หล่อนนั่งขีดเขียนในสมุดบันทึกในมืออย่างตั้งใจ โดยไม่สนใจจะเข้าไปคุยกับแพนซี่ในวันนี้ หรือในวันข้างหน้าอีกแล้ว
…หล่อนได้เรียนรู้เพียงพอแล้วว่า โดนคนต่างชาติดูถูกก็ยังไม่เจ็บปวดเท่าที่ถูกคนไทยด้วยกันเอง นี่แหละ ดูถูกเหยียดหยามกันเอง ที่สำคัญคือ ดูถูกด้วยการตัดสินจากภายนอก โดยที่ยังไม่ได้เรียนรู้ถึงเนื้อแท้ พื้นนิสัย
…เหมือนของดีมีราคาแต่ไม่มีการตีตราติดยี่ห้อ ดังนั้น คนใจแคบและฉาบฉวยจึงตัดสินเสียก่อนว่า เป็นของไม่ดี โดยที่ไม่คิดถึงจะดูถึงเนื้อใน

*************************************

…ลำดวนเติบโตมาอย่างเป็นตัวของตัวเองโดยธรรมชาติ ไม่รู้สึกเห่อเหิมในวัตถุของนอกกายตามอย่างคน อื่น ๆ ดังนั้น หล่อนจึงชินเสียแล้ว ในเมื่อคนเห่อความมั่งมีทางวัตถุในสังคมทุกวันนี้ –อย่างแพนซี่– มีอยู่มากมาย
…ในทุกสังคม ทุกหัวระแหง โดยเฉพาะคนเหล่านี้นี่เอง ที่ตีตรายกตัวเองให้ดูเป็นของแท้ ของดีมีราคา หากเมื่อพิจารณากันอย่างถ่องแท้ถึงเนื้อในแล้ว ถึงได้รู้ความจอมปลอมของคนเหล่านั้น
…หล่อนไม่ได้คิดยกตัวเองว่า เป็นคนดีกว่าแพนซี่ หากนึกสลดใจว่า คนดีๆ ในสังคมอีกหลายๆ คนที่ไม่ถูกตีตรา ก็จะถูกตัดสินจากภายนอก จากคนจอมปลอมเหล่านี้ซึ่งมีอยู่ล้นสังคม ด้วยเหตุเดียวกัน

…ลำดวนยิ้มกับตัวเอง คาเฟ่หรูบรรยากาศดีๆนี้ มักจะสร้างบรรยากาศและก่อให้เกิดความคิดดีๆ ในการทำงานเสมอ ลำดวนชอบอ่านหนังสือ นอกจากนั้นยังชอบสัมผัสสันดานมนุษย์อย่างใกล้ชิดเป็นงานอดิเรก และยังสามารถนำไปใช้้เป็นข้อมูลสำหรับงานเขียนที่เธอรักอีกด้วย…

หากพลอยพิสมัยคอยอีกสักหน่อย คงจะได้ทราบด้วยตัวเองว่า “แก้วการเวก” นักเขียนคนโปรดของหล่อน หาข้อมูลในการเขียนหนังสือมาจากไหน

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ตีพิมพ์ใน นิตยสารบุษบา ฉบับที่ 17 ประจำเดือน มกราคม -มีนาคม 2549 ของสมาคมสตรีไทยในฝรั่งเศส

ขอขอบพระคุณพี่พร้าว ที่ทั้งขัดทั้งเกลา และพี่ๆ เพื่อนๆท่านอื่น ที่เป็นกำลังใจให้หนูเสมอมา

และ ขอขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับใครบางคน ที่ทำให้หนูมีพล็อตเขียนเรื่องสั้นนะคะ..

นิดและหน่อย อดีตปาท่องโก๋ที่เคยรักใคร่ชอบพอกันมาเป็นเวลานาน ต้องมีอันร้าวฉานบานตะเกียง ก็เพราะคำคำนี้นี่แหละ
เรื่องมันเกิดขึ้นจากไม้ขีดไฟเพียงก้านเดียว ยี่ห้อข่มกันไม่ลง ที่บังเอิญไปจุดติดอยู่ในทุ่งหน้าร้อน กว่าจะดับได้ก็เสียหายกันหลายขนดนา

นิด เป็นหญิงสาวจากตีนเขา เข้ามาทำงานในเมืองใหญ่ และบังเอิญโชคเข้าข้าง ถูกหวยบนดิน ได้ดิบได้ดี แต่งงานกับไอ้หนุ่มผมทอง …มีเซอร์ทิฟิเคทการันตีว่าเป็นคนเพทดีกรี
ไม่ใช่ไอ้หนุ่มรถบรรทุกอย่างที่ใครๆเขาเจอกัน

…จากนิดที่เคยถือถุงโชคดี เธอก็เปลี่ยนลุคใหม่ กลายเป็นนิด หวิดต๊องส์ ตั้งแต่หัวจรดเท้า เพราะฝังใจว่า หวิดต๊องส์เท่านั้น ที่จะทำให้ผู้หญิงธรรมดาๆ กลายเป็นสาวสังคมชั้นสูงได้

ทุกปีที่กลับบ้านเกิด เธอจะต้องปรี่เข้าร้านหวิดต๊องส์ มาบุญครองเอย ประตูน้ำเอย สำเพ็งเอย สาขาไหนที่ว่าเนียน เกรดA, AA, AAA+ เธอรู้หมด จนใครๆก็พากันยกนิ้วให้ว่าเธอนั้นเซียน สามารถซื้อหาหวิดต๊องส์รุ่นล้ำซีซั่นเข้าฝันดีไซเนอร์มาใช้ได้ก่อนเขาจะผลิต …แต่นิดก็ยังเป็นคนเสมอต้นเสมอปลาย เป็นเพื่อนที่แสนดีคอยส่งข่าวคราว ความเป็นอยู่ของตัวเองให้*หน่อย*ได้รับรู้ตลอดมา
จากจดหมายเดือนละฉบับ ก็พัฒนามาเป็นการส่งอีเมล์ทุกวัน เพราะกำลังเห่อคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ที่สามีถอยออกมาให้ป้ายแดงใหม่เอี่ยม พร้อมพรรณาสรรพคุณร้อยแปดประการให้หน่อยฟัง ว่าไอ้เจ้าจอสี่เหลี่ยมนี่มันดีเหลือหลาย ถ้ามีโอกาสก็ลองใช้ดู จะได้ไม่เอ้าท์…

หน่อย เพื่อนสาวจากตีนเขา หมู่บ้านห่างๆกันของนิดที่ตามเข้ากรุงฯมาติดๆ แลเห็นความมั่งมีของเพื่อนแล้ว ในใจก็ร้อนรุ่มราวไฟสุมขอน ผุดลุกผุดนั่ง ทุกทีที่รับรู้ว่า เพื่อนเฉิดฉาย กรีดกรายอยู่ตามห้างใหญ่ติดแอร์ฉ่ำ หน่อยก็เข่นเขี้ยวว่าสักวันฉันจะต้องมีมากกว่าเธอ
จากหน่อยสาวบ้านป่า ก็เริ่มรักสวยรักงาม เปิดนิตยสารดาราภาพยนตร์ค้นหาเครื่องสำอางและทรงผมตามแบบดารา
หน่อยที่เคยขโมยสีผึ้งในเชี่ยนหมากยาย ก็เปลี่ยนมาเป็นน้ำยาอุทัยทิพย์ในขวดสำเร็จรูป นัยว่าใช้แล้วปากจะแดงเปล่งปลั่งดูคล้ายมีเลือดฝาด อีกทั้งยังไล้แก้มให้ระเรื่อราวสาวรุ่นโดนแสงแดดอ่อนได้อีก ดีสองเด้งเสียจริงๆ
…แต่ถ้าจะให้สวยแค่หน้าก็เห็นท่าจะไม่ครบเครื่อง ทรงผมหน่อยจึงต้องดูดีมีเอกลักษณ์ เธอจึงรีบรี่ไปพึ่งพี่แป้น กูรูหน้าปากซอยให้เนรมิตทรงผม จะดัดอย่างเดียวคงไม่โก้ ต้องโกรกไฮไลท์เป็นหย่อมๆด้วย ถึงจะบอกยี่ห้อ…

ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น และแล้ว หน่อยก็ได้สามีตาน้ำข้าวมาควง สมใจนึกบางลำภู พัฒนศิลป์

…ครั้นจะเก็บความภาคภูมิใจที่ได้มาจากใต้ถุนตึกคอนกรีต นั้นเห็นทีจะไม่ได้ เพราะมันพองเป่งคับอก ต้องระเบิดให้โลกได้รู้ว่าเธอน่ะระดับเทพแล้ว ไอ้หนุ่มรถบรรทุกแถบตรินิแดดที่ลองมาน่ะเหรอ มีแค่เงินถุง ไหนเลยจะสู้เงินพลาสติก รูดปิ๊ด รูดปิ๊ดของพ่อหนุ่มวัยกลิ้ง หน้าโง่นี่ได้ ลงนะ สักยันต์มาแล้ว ไม่มีคำว่าพลาด..

…หน่อยเหมือนเด็กหัดเดิน เริ่มมีพฤติกรรมลอกเลียนแบบ จากที่เคยสะพายย่ามใบเขื่อง ก็เปลี่ยนมาเป็นหวิดต๊องส์อย่างนิด ด้วยความเชื่อที่บอกต่อๆกันมาว่า หวิดต๊องส์ สามารถเปลี่ยนกาให้เป็นหงส์ได้อย่างหมดจด
…เห็นจะจริงสมคำร่ำลือ หวิตต๊องส์สามารถเปลี่ยนเธอให้เป็นคนใหม่ได้จริงๆ

…แต่เธอหาหยุดแค่นั้นไม่ การมีแค่หวิดต๊องส์เมดอินโคเรียไว้ในครอบครองนั้น มันยังได้แค่เทียบเท่าแม่นิดเพื่อนสาว
ถ้าจะให้เหนือกว่าก็ต้องสะสมเครื่องแก้วจากแดนภารตะไว้เป็นเซ็ทๆ เหล่าเครื่องแก้วประดามี มันเป็นของเล่นของพวกหงส์อย่างเธอเท่านั้น

…ถึงแม้เธอจะอยู่ในสังคมอินเตอร์(เน็ท) เป็นที่ยอมรับในระดับหนึ่ง ของน้องนางบ้านนาด้วยกันแล้ว
แต่ความเชื่อที่ว่า เป็นคนไทยต้องใส่ผ้าไหมผสมใยสังเคราะห์
ของเธอที่สะสมอยู่ในปลายไส้ติ่งนั้น ไม่เคยจางหาย
…มันยังคงเรียกร้องให้เธอนำเสนอคอลเล็คชั่น เครื่องแต่งกายของเธออยู่เสมอ
ความพิถีพิถันที่ติดเป็นนิสัย
…เสื้อผ้าของหน่อย จะต้องออกแบบและตัดเย็บอย่างประณีต สวยงาม จากโรงเรียนสอนตัดเสื้อชื่อดังสาขาพระโขนงเพียงแห่งเดียว ที่หล่อนไว้วางใจ

…เท่านี้ หน่อยก็คิดว่าเธอเป็นหงส์โดยเนื้อแท้ หาใช่กาอย่างนิด ที่มีแค่ขนหงส์มาแซมไม่

…หากแต่หน่อย คนร่านเมือง ไม่ได้หยุดแค่ความเหนือกว่าไว้ที่นิดเพื่อนเก่าเท่านั้น
…ขณะนี้แล้ว หน่อยจะต้องเหนือกว่าทุกคน ใครที่ได้รับรู้ รับฟังเรื่องราวของเธอก็คงจะอิจฉาตาร้อนกันทั้งนั้น
ใครหน้าไหนจะสามารถมีเงินพลาสติก ไว้ในครอบครอง คราวละหลายๆใบอย่างหน่อยได้ ??

ใครหน้าไหนจะโชคดีอย่างหน่อย ที่พลิกนาผืนน้อยที่ถูกไถ ถูกดำมานับครั้งไม่ถ้วน ให้เป็นนาทองคำได้เพียงแค่ข้ามคืน ??

ใครหน้าไหนจะมีโอกาสได้สะสมเครื่องแก้วชั้นยอดจากร้านเทศ หัวมุมถนนได้อย่างเธอ ??

ใครหน้าไหนจะได้ลองลิ้มรสชาติขมปนเฝื่อนของไวน์โนเนมปลอดภาษี จากดินแดนวัวคลั่ง ได้อย่างที่เธอทำ?

…ทุกคราวที่นึก หน่อยก็แสยะยิ้ม ยิ่งสมเพช พวกหน้าไหน ว่าชาตินี้ทั้งชาติ คงไม่มีวันทำได้อย่างเธอ
คนเหล่านั้นคงมีแต่ความอิจฉา ริษยา ที่เห็นเธอฟู่ฟ่า

…เธอเตือนพวกหน้าไหนเหล่านั้นแล้ว ว่าอย่ามาอิจฉา ในความมั่งมีศรีสุขของเธอเลย
…เธอก็เป็นแค่เพียงลูกผู้หญิงธรรมดา ตัวเล็กๆคนหนึ่งที่บังเอิญเกิดมามีหน้าตาเป็นกับดักชั้นดี และรู้แหล่งเหยื่อโง่ๆ อันโอชะเท่านั้นเอง

หากแต่หน่อย ไม่เคยล่วงรู้เลยว่า…
…เธอกำลังเป็นโบโซ่ เป็นแค่ตัวตลก ตัวประกอบของโรงละครใบใหญ่ยักษ์
…เป็นสีตุ่นๆสีหนึ่ง ที่จิตรกรพลาดพลั้งป้ายพู่กัน แต้มโลกน้อยให้เป็นดวงเป็นด่าง แค่พอสะดุดตาคนที่ผ่านมา แล้วก็ผ่านไป

…หน่อยก็ยังเป็นหน่อย ที่เพิ่งออกจากกะลามาสู่โลกกว้าง ยังต้องเรียนรู้อะไรอีกมากมาย

ถ้าจะให้ดี
…เริ่มจากเริ่มกินโอเมก้า-3 ช่วยเพิ่มปริมาณสารกรด ดีเอชเอในเยื่อหุ้มเซลล์ของสมอง ลดปัญหาในการสื่อสาร จนเกิดความผิดปกติทางด้านอารมณ์ เสียก่อน
…ซื้อหา่ใบแปะก้วยมาลอง ช่วยในด้านความจำ จะได้ไม่หลงๆลืมๆ แม้แต่ชื่อขนมที่ยัดใส่ปาก หรือโรงละครที่เคยไปมา แต่ดันจำไม่ได้ว่ามันคือที่ไหนกันแน่…

…แล้วตามด้วยเข้าโรงเรียนกูเกิ้ล หาข้อมูลเสียก่อนพล่าม จะได้เนียนไปกับฝูงหงส์ได้ไงล่ะจ๊ะ