The Fairyland

ตามพจนานุกรมแล้วแปลว่า ความอิจฉา ริษยา

นิดและหน่อย อดีตปาท่องโก๋ที่เคยรักใคร่ชอบพอกันมาเป็นเวลานาน ต้องมีอันร้าวฉานบานตะเกียง ก็เพราะคำคำนี้นี่แหละ
เรื่องมันเกิดขึ้นจากไม้ขีดไฟเพียงก้านเดียว ยี่ห้อข่มกันไม่ลง ที่บังเอิญไปจุดติดอยู่ในทุ่งหน้าร้อน กว่าจะดับได้ก็เสียหายกันหลายขนดนา

นิด เป็นหญิงสาวจากตีนเขา เข้ามาทำงานในเมืองใหญ่ และบังเอิญโชคเข้าข้าง ถูกหวยบนดิน ได้ดิบได้ดี แต่งงานกับไอ้หนุ่มผมทอง …มีเซอร์ทิฟิเคทการันตีว่าเป็นคนเพทดีกรี
ไม่ใช่ไอ้หนุ่มรถบรรทุกอย่างที่ใครๆเขาเจอกัน

…จากนิดที่เคยถือถุงโชคดี เธอก็เปลี่ยนลุคใหม่ กลายเป็นนิด หวิดต๊องส์ ตั้งแต่หัวจรดเท้า เพราะฝังใจว่า หวิดต๊องส์เท่านั้น ที่จะทำให้ผู้หญิงธรรมดาๆ กลายเป็นสาวสังคมชั้นสูงได้

ทุกปีที่กลับบ้านเกิด เธอจะต้องปรี่เข้าร้านหวิดต๊องส์ มาบุญครองเอย ประตูน้ำเอย สำเพ็งเอย สาขาไหนที่ว่าเนียน เกรดA, AA, AAA+ เธอรู้หมด จนใครๆก็พากันยกนิ้วให้ว่าเธอนั้นเซียน สามารถซื้อหาหวิดต๊องส์รุ่นล้ำซีซั่นเข้าฝันดีไซเนอร์มาใช้ได้ก่อนเขาจะผลิต …แต่นิดก็ยังเป็นคนเสมอต้นเสมอปลาย เป็นเพื่อนที่แสนดีคอยส่งข่าวคราว ความเป็นอยู่ของตัวเองให้*หน่อย*ได้รับรู้ตลอดมา
จากจดหมายเดือนละฉบับ ก็พัฒนามาเป็นการส่งอีเมล์ทุกวัน เพราะกำลังเห่อคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ที่สามีถอยออกมาให้ป้ายแดงใหม่เอี่ยม พร้อมพรรณาสรรพคุณร้อยแปดประการให้หน่อยฟัง ว่าไอ้เจ้าจอสี่เหลี่ยมนี่มันดีเหลือหลาย ถ้ามีโอกาสก็ลองใช้ดู จะได้ไม่เอ้าท์…

หน่อย เพื่อนสาวจากตีนเขา หมู่บ้านห่างๆกันของนิดที่ตามเข้ากรุงฯมาติดๆ แลเห็นความมั่งมีของเพื่อนแล้ว ในใจก็ร้อนรุ่มราวไฟสุมขอน ผุดลุกผุดนั่ง ทุกทีที่รับรู้ว่า เพื่อนเฉิดฉาย กรีดกรายอยู่ตามห้างใหญ่ติดแอร์ฉ่ำ หน่อยก็เข่นเขี้ยวว่าสักวันฉันจะต้องมีมากกว่าเธอ
จากหน่อยสาวบ้านป่า ก็เริ่มรักสวยรักงาม เปิดนิตยสารดาราภาพยนตร์ค้นหาเครื่องสำอางและทรงผมตามแบบดารา
หน่อยที่เคยขโมยสีผึ้งในเชี่ยนหมากยาย ก็เปลี่ยนมาเป็นน้ำยาอุทัยทิพย์ในขวดสำเร็จรูป นัยว่าใช้แล้วปากจะแดงเปล่งปลั่งดูคล้ายมีเลือดฝาด อีกทั้งยังไล้แก้มให้ระเรื่อราวสาวรุ่นโดนแสงแดดอ่อนได้อีก ดีสองเด้งเสียจริงๆ
…แต่ถ้าจะให้สวยแค่หน้าก็เห็นท่าจะไม่ครบเครื่อง ทรงผมหน่อยจึงต้องดูดีมีเอกลักษณ์ เธอจึงรีบรี่ไปพึ่งพี่แป้น กูรูหน้าปากซอยให้เนรมิตทรงผม จะดัดอย่างเดียวคงไม่โก้ ต้องโกรกไฮไลท์เป็นหย่อมๆด้วย ถึงจะบอกยี่ห้อ…

ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น และแล้ว หน่อยก็ได้สามีตาน้ำข้าวมาควง สมใจนึกบางลำภู พัฒนศิลป์

…ครั้นจะเก็บความภาคภูมิใจที่ได้มาจากใต้ถุนตึกคอนกรีต นั้นเห็นทีจะไม่ได้ เพราะมันพองเป่งคับอก ต้องระเบิดให้โลกได้รู้ว่าเธอน่ะระดับเทพแล้ว ไอ้หนุ่มรถบรรทุกแถบตรินิแดดที่ลองมาน่ะเหรอ มีแค่เงินถุง ไหนเลยจะสู้เงินพลาสติก รูดปิ๊ด รูดปิ๊ดของพ่อหนุ่มวัยกลิ้ง หน้าโง่นี่ได้ ลงนะ สักยันต์มาแล้ว ไม่มีคำว่าพลาด..

…หน่อยเหมือนเด็กหัดเดิน เริ่มมีพฤติกรรมลอกเลียนแบบ จากที่เคยสะพายย่ามใบเขื่อง ก็เปลี่ยนมาเป็นหวิดต๊องส์อย่างนิด ด้วยความเชื่อที่บอกต่อๆกันมาว่า หวิดต๊องส์ สามารถเปลี่ยนกาให้เป็นหงส์ได้อย่างหมดจด
…เห็นจะจริงสมคำร่ำลือ หวิตต๊องส์สามารถเปลี่ยนเธอให้เป็นคนใหม่ได้จริงๆ

…แต่เธอหาหยุดแค่นั้นไม่ การมีแค่หวิดต๊องส์เมดอินโคเรียไว้ในครอบครองนั้น มันยังได้แค่เทียบเท่าแม่นิดเพื่อนสาว
ถ้าจะให้เหนือกว่าก็ต้องสะสมเครื่องแก้วจากแดนภารตะไว้เป็นเซ็ทๆ เหล่าเครื่องแก้วประดามี มันเป็นของเล่นของพวกหงส์อย่างเธอเท่านั้น

…ถึงแม้เธอจะอยู่ในสังคมอินเตอร์(เน็ท) เป็นที่ยอมรับในระดับหนึ่ง ของน้องนางบ้านนาด้วยกันแล้ว
แต่ความเชื่อที่ว่า เป็นคนไทยต้องใส่ผ้าไหมผสมใยสังเคราะห์
ของเธอที่สะสมอยู่ในปลายไส้ติ่งนั้น ไม่เคยจางหาย
…มันยังคงเรียกร้องให้เธอนำเสนอคอลเล็คชั่น เครื่องแต่งกายของเธออยู่เสมอ
ความพิถีพิถันที่ติดเป็นนิสัย
…เสื้อผ้าของหน่อย จะต้องออกแบบและตัดเย็บอย่างประณีต สวยงาม จากโรงเรียนสอนตัดเสื้อชื่อดังสาขาพระโขนงเพียงแห่งเดียว ที่หล่อนไว้วางใจ

…เท่านี้ หน่อยก็คิดว่าเธอเป็นหงส์โดยเนื้อแท้ หาใช่กาอย่างนิด ที่มีแค่ขนหงส์มาแซมไม่

…หากแต่หน่อย คนร่านเมือง ไม่ได้หยุดแค่ความเหนือกว่าไว้ที่นิดเพื่อนเก่าเท่านั้น
…ขณะนี้แล้ว หน่อยจะต้องเหนือกว่าทุกคน ใครที่ได้รับรู้ รับฟังเรื่องราวของเธอก็คงจะอิจฉาตาร้อนกันทั้งนั้น
ใครหน้าไหนจะสามารถมีเงินพลาสติก ไว้ในครอบครอง คราวละหลายๆใบอย่างหน่อยได้ ??

ใครหน้าไหนจะโชคดีอย่างหน่อย ที่พลิกนาผืนน้อยที่ถูกไถ ถูกดำมานับครั้งไม่ถ้วน ให้เป็นนาทองคำได้เพียงแค่ข้ามคืน ??

ใครหน้าไหนจะมีโอกาสได้สะสมเครื่องแก้วชั้นยอดจากร้านเทศ หัวมุมถนนได้อย่างเธอ ??

ใครหน้าไหนจะได้ลองลิ้มรสชาติขมปนเฝื่อนของไวน์โนเนมปลอดภาษี จากดินแดนวัวคลั่ง ได้อย่างที่เธอทำ?

…ทุกคราวที่นึก หน่อยก็แสยะยิ้ม ยิ่งสมเพช พวกหน้าไหน ว่าชาตินี้ทั้งชาติ คงไม่มีวันทำได้อย่างเธอ
คนเหล่านั้นคงมีแต่ความอิจฉา ริษยา ที่เห็นเธอฟู่ฟ่า

…เธอเตือนพวกหน้าไหนเหล่านั้นแล้ว ว่าอย่ามาอิจฉา ในความมั่งมีศรีสุขของเธอเลย
…เธอก็เป็นแค่เพียงลูกผู้หญิงธรรมดา ตัวเล็กๆคนหนึ่งที่บังเอิญเกิดมามีหน้าตาเป็นกับดักชั้นดี และรู้แหล่งเหยื่อโง่ๆ อันโอชะเท่านั้นเอง

หากแต่หน่อย ไม่เคยล่วงรู้เลยว่า…
…เธอกำลังเป็นโบโซ่ เป็นแค่ตัวตลก ตัวประกอบของโรงละครใบใหญ่ยักษ์
…เป็นสีตุ่นๆสีหนึ่ง ที่จิตรกรพลาดพลั้งป้ายพู่กัน แต้มโลกน้อยให้เป็นดวงเป็นด่าง แค่พอสะดุดตาคนที่ผ่านมา แล้วก็ผ่านไป

…หน่อยก็ยังเป็นหน่อย ที่เพิ่งออกจากกะลามาสู่โลกกว้าง ยังต้องเรียนรู้อะไรอีกมากมาย

ถ้าจะให้ดี
…เริ่มจากเริ่มกินโอเมก้า-3 ช่วยเพิ่มปริมาณสารกรด ดีเอชเอในเยื่อหุ้มเซลล์ของสมอง ลดปัญหาในการสื่อสาร จนเกิดความผิดปกติทางด้านอารมณ์ เสียก่อน
…ซื้อหา่ใบแปะก้วยมาลอง ช่วยในด้านความจำ จะได้ไม่หลงๆลืมๆ แม้แต่ชื่อขนมที่ยัดใส่ปาก หรือโรงละครที่เคยไปมา แต่ดันจำไม่ได้ว่ามันคือที่ไหนกันแน่…

…แล้วตามด้วยเข้าโรงเรียนกูเกิ้ล หาข้อมูลเสียก่อนพล่าม จะได้เนียนไปกับฝูงหงส์ได้ไงล่ะจ๊ะ